SIDEBAR

Baardmannetjes fotograferen: wat, waar, hoe?

0 comments
jan 21 2017

Baardmannetjes, het zijn prachtige vogeltjes. Het verschil tussen het mannetje en het vrouwtje is duidelijk te zien: het mannetje heeft een baard (die eerder lijkt op een snor), het vrouwtje niet. Het zijn allebei heel fijne vogels met prachtige kleuren.

Vorige week zag ik voor het eerst een baardvrouwtje. Ik was al een vijftal keer op stap gegaan om ze te fotograferen, tot hiertoe altijd zonder succes. Daarvan maakte ik een aantal foto’s, maar die verdwenen snel terug in de prullenbak.

Zelfs het echte excuus dat ik mijn statief was vergeten maakt niet goed dat deze foto werkelijk op niets trekt.

Voor het eerst een vrouwelijk baardmannetje op de foto. Over succes valt hier niet echt te spreken!

Ik bleef me dus afvragen:

Waar vind ik hier baardmannetjes?

Uiteraard was het eerst een kwestie van ze te vinden. Hiervoor ga ik naar het Groot Rietveld in Kallo, want dat is hun biotoop. Baardmannetjes eten in de zomer insecten, en tijdens de winter schakelen ze over naar zaden. Dat is heel bijzonder, want hun maag moet zich daarvoor aanpassen. De spier wordt sterker tijdens de winter.

Sinds half tien stond ik al op post op het Groot Rietveld. Toen ik na een halfuur kou lijden wou doorgaan kwam er een andere fotograaf aan: “Al iets gezien?”, vroeg hij. Ik antwoordde: “1 roodborst”. Helaas betreft dit geen grap. Deze foto bewijst dat:

Sta je daar dan te kijken… Het uitzicht en de fotografie beperkte zich op dat moment tot dit beeld. Deze foto’s zijn dus echte ‘Wildlife photography’ in het opzicht dat ik niet in een schuilhut ben gekropen om een vogeltje te fotograferen. In schuilhutten word ik namelijk zenuwachtig! Net zo erg als een lift instappen met een onbekende.

Het is dus een feit: er is daar overal riet! Maar nergens een baardmannetje tussen het riet. Op dat moment was ik toch nog tevreden met deze foto…

Toch waren we er allebei van overtuigd dat het ideaal was voor baardmannetjes. Dus we bleven toch wachten tot er zouden invallen. En dat gebeurde ook. Kijk maar even naar mijn hartslag om te zien hoelaat ze invielen:

Mijn hart begon dus letterlijk sneller te slaan. Ik zat op een brandpuntsafstand van 600mm, waarbij het baardmannetje nog relatief ver zat. Ik stak er nog een converter tussen, en stelde me al tevreden met mijn eerste foto’s. Ik was op dat moment supercontent maar achteraf bleek het verstandiger deze foto toch niet aan de buitenwereld te tonen. Louter ter illustratie dus:

Achteraf gezien trok deze foto ook op niks, maar hij was al beter dan het eerste baardvrouwtje dat ik fotografeerde. Het licht zat wel mee maar niet ideaal, en de rietstengels zaten in de weg.

Het koppeltje verplaatste zich naar de plek waarvan ik had gehoopt dat ze tot daar zouden gaan: rietstengels op ooghoogte, en perfect met het licht mee. Dit zou tot foto’s van een ander niveau leiden. Het moeilijke bij baardmannetjes is dat ze nooit stil zitten. Dat zie je duidelijk op dit filmpje:

Alle elementen zijn nu aanwezig: het perfecte licht, een koppeltje baardmannetjes en de ideale afstand om te fotograferen. Soms was het een berekende klik op de ontspanknop, soms een gok. Tussen de reeks foto’s zaten dus veel van deze situatie waarin de vogel niet in de juiste positie zat:

De berekende klikken op de ontspanknop zijn vanop de momenten waarop het baardmannetje toch eens één seconde dezelfde positie aanhield. Bij het gokken maakte ik voorspellingen in welke richting hij zou bewegen, en wanneer ik mijn klik moest timen. Bovendien brengt die beweging nog een afwijking in het scherpstelpunt teweeg. Daarom gebruikte ik een combinatie van autofocus en manueel scherpstellen. Met mijn manuele scherpstelling voorspelde ik waar de kop van de vogel binnen de volgende seconde zou bevinden. De ene keer met succes, de andere keer was het een slechte gok.

Het begon beter en beter te gaan. Het fotograferen werd bijna bijzaak. Het was prachtig om met het blote oog van zo dichtbij de baardmannetjes te bekijken.

Ze voederen een fantastische show op, en bleven een hele tijd tussen dezelfde rietstengels hoppen. Soms dacht ik dat ze verdwenen waren, maar ineens doken ze dan toch terug op. Er was zelfs een moment waarop ik dacht: wanneer gaat dat hier gedaan zijn?

Schrijf het maar op!

Het werd me na een tiental minuten al gauw duidelijk dat deze omstandigheden uitzonderlijk waren. De andere fotograaf die er stond was Ronny De Malsche, een vaste klant op het Groot Rietveld. Hij kent de baardmannetjes, en de baardmannetjes kennen hem:

“Schrijf het maar op”, zei hij. “Een uur en een kwartier baardmannetjes fotograferen met Ronny De Malsche.”

Bij deze is het dus genoteerd.

Dan begint de grootste klus.

De foto’s moeten nog worden geselecteerd en bewerkt in Lightroom. Ik toon je in deze video hoe ik op een handige manier foto’s klaarzet om te bewerken.

Submit a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Herstel wachtwoord
Geef je e-mail adres. Een nieuw wachtwoord wordt verzonden.